Ostatnio dużo myślę o psychologii przemiany – o tym momencie, gdy postać uświadamia sobie, że jej potencjał to nie tylko fizyczność, ale całkowite przejęcie kontroli nad własnym umysłem. Wyobraźcie sobie skromną bibliotekarkę, której palce przesuwają się po grzbietach książek, gdy nagle ogarnia ją fala mocy. To nie tylko biust rozsadzający sweter czy tyłek rozciągający szwy skromnej spódnicy. To zalew pewności siebie, nagła jasność, że zasługuje na zajmowanie przestrzeni, na bycie widzianą, na to, żeby ktoś wjechał w nią bez opamiętania o jej własne biurko informacyjne, bo jej nowe ciało tego żąda. Erotyzm nie tkwi tylko w centymetrach przybyłych tu i ówdzie; tkwi w rozpadzie konwenansów, w głodnym spojrzeniu jej oczu, gdy intelekt rozszerza się, by dorównać krągłościom, i gdy uświadamia sobie, jak desperacko pragnie, by gruby kutas zanurzył się w jej ociekającej cipce, jak cudownie byłoby użyć nowo odkrytej siły, by przygwoździć kogoś do podłogi. Ta przemiana mentalna – przebudzenie żarłocznego, bezwstydnego apetytu – to właśnie sprawia, że ciało śpiewa. Ktoś jeszcze podnieca się tym precyzyjnym momentem kognitywnego i zmysłowego załamania?