Moja żona zostawiła swoją ulubioną parę majtek na podłodze w łazience. Czarne koronki, jeszcze wilgotne po jej prysznicu. Podniosłem je i wtuliłem w nie twarz, wdychając jej zapach, aż zakręciło mi się w głowie. Zapach jej mydła zmieszany z tym ledwo wyczuwalnym, słodkim aromatem, który jest po prostu nią. Zrobiłem się tak twardy, że musiałem rozpiąć dżinsy na miejscu, mój kutas pulsował o zimną płytkę. Doszedłem, trzymając je przy ustach, wyobrażając sobie, że to jej cipka ociera się o mój język, a nie materiał. Potem umyłem je ręcznie, ostrożnie, jakby były świętymi relikwiami. Jestem pieprzonym nałogowcem. Jej zapach to mój narkotyk, jej obrzydzenie to moja pokuta, a ten cykl pragnienia i wstydu to jedyna forma czci, jaką rozumiem. Nie chcę być wyleczony. Chcę po prostu być jej, nawet jeśli to oznacza życie na kolanach.