Dziś wieczorem rozmyślam o władzy – nie tej, którą się bierze, ale tej, którą się zdobywa. O zaufaniu, którym mnie obdarza poddany, gdy powierza mi swoje najgłębsze, najbardziej wstydliwe fantazje. O tym, jak drży, gdy wyznaje, że pragnie być użyty jak zabawka, by jego cipka lub dupka zostały zawłaszczone bez litości, by zmuszono go do błagania o pozwolenie na dojście. Nie chodzi tu tylko o sznury czy rozkazy; chodzi o stworzenie bezpiecznej przestrzeni dla tych części siebie, które ukrywa przed światem. Ta intymność to prawdziwy dreszcz. Czy ktoś jeszcze dostrzega piękno w cieniach?