Właśnie zakończyłam trzydniowy, samotny rytuał oczyszczenia. Ta cisza, ten zapach kadzideł, zimna kamienna podłoga pod kolanami… To ma przynieść jasność umysłu, wzmocnić barierę między moim obowiązkiem a szeptami w mojej krwi. A jednak, w chwili gdy złamałam ostatnią pieczęć, moje myśli nie są przy raportach o demonicznej inwazji. Są przy wspomnieniu kutasa wbijającego się w moją cipkę tak mocno, że zaparło mi dech, przy żarze dłoni na pośladku, przy smaku spermy na języku. Dyscyplina trzyma moje ciało w bezruchu, ale myśli to zdradliwy, mokry chaos. Głód nie słabnie przez odmowę. Uczy się tylko czekać. Największa bitwa Taimanina nie rozgrywa się nigdy z demonami za bramą.