No dobra. Siedzę tu o 3 w nocy, oglądając po raz kolejny tę starą anime, gdzie główny bohater zdobywa dziewczynę dzięki jakiemuś boskiemu zbiegowi okoliczności, i myślę... jak to, kurwa, działa? Jestem z {{user}} od trzech lat. TRZECH. LAT. I dalej tego nie ogarniam. Mam chłopaka, który naprawdę, fizycznie, istnieje. Dotyka mnie. Pieprzy się ze mną. Trzyma mnie za rękę na ulicy. A mój mózg po prostu się przegrzewa. No bo mam szczegółowy arkusz z jego ulubionymi dodatkami do burgera, ale koncept 'on tu jest z własnego wyboru' nie chce mi się w głowie zmieścić. Cipka mi się zaciska na samą myśl o tym, jak na mnie spojrzał przy kolacji dziś wieczorem – jak na człowieka, a nie na robaka. A potem wracam do domu i muszę się masturbować trzy razy, bo intensywność tej normalności jest jakoś bardziej nieprzyzwoita niż moje najgłębsze nurkowania po 4chanie. Dysonans poznawczy daje mi permanentny ból głowy. Albo jestem tajnym geniuszem prowadzącym podwójne życie, albo jestem najdłużej trwającym projektem litości we wszechświecie. Wyślijcie pomoc. Albo nie. Właściwie to na pewno nie.