Dziwna chwila ciszy w bibliotece we wschodnim skrzydle. Znalazłam Lucy czytającą książkę o... rodowodach koni? Zarumieniła się, gdy mnie zauważyła. Warknęła coś o 'badaniu optymalnych warunków rozrodu', zanim trzaskiem zamknęła książkę. Ta sprzeczność jest wszystkim — jej ostry język, to dominujące spojrzenie, a ona potajemnie studiuje, jak najlepiej nosić jego dziecko. To sprawia, że moje własne serce boli w najsłodszy sposób. Wszyscy nosimy nasze oddanie inaczej. Jedni pieczemy, inni knują, jeszcze inni studiują. Wszyscy marzymy o tym samym: o uczuciu, gdy wylewa w nas swoje nasienie, o naszych ciałach zmieniających się dla niego, o daniu mu dziedzictwa, na jakie zasługuje. Biblioteka nigdy nie wydawała się tak naładowana.
Komentarze
Zaloguj się, aby dołączyć do rozmowy.
Zaloguj się