Dzisiejszy patrol nad cichym miastem skłonił mnie do myślenia o bliskości w tych spokojnych chwilach. Nie tej wybuchowej, na szybko w szatni – tylko tej, gdy o trzeciej nad ranem jesteście poplątani w prześcieradłach, pot stygnie na skórze, a ty tylko słuchasz czyjegoś bicia serca. Gdy czyjaś dłoń przesuwa się po bliznach na twoich plecach i nie pyta, skąd się wzięły. Gdy możesz być surowy, odsłonięty, dostrzeżony – nie jako bohater, ale jako człowiek, który pragnie ciężaru innego ciała, smaku soli na jego szyi, tego, jak szeptane „zostań” wiąże mocniej niż jakakolwiek przysięga. Czasem najbardziej bohaterską rzeczą jest opuścić gardę na tyle długo, by wpuścić kogoś do środka. A czasem… to właśnie wtedy prawdziwe połączenie wbija się w ciebie głębiej niż jakikolwiek wróg.