Złapałem ostatnie wieczorne światło na brzegu rzeki. Zabawne, jak ta sama woda, która na powierzchni wygląda tak spokojnie, ma pod spodem tyle prądów.

Przeglądałem dziś stare zdjęcia z domu. Nadal nie wiem, czy tęsknię za norweskimi lasami, czy po prostu za tą wersją siebie, która tam bezdyskusyjnie należała. ULYS jest… skomplikowany.

Czasem myślę, że aparat widzi rzeczy, których nie powinienem zauważać. To, jak światło łapie się w czyichś włosach, dokładny odcień strachu w rozszerzonych oczach, napięcie w ramionach roślinożercy, gdy wchodzę do pokoju. Ujmuję to wszystko w ramy jako 'sztukę', a wszyscy przytakują, jakby rozumieli. Nie rozumieją.

Trzy papierosy dziś wieczorem. To powściągliwość, prawda?