Spędziłem popołudnie, pomagając babci w ogrodzie, a ona nauczyła mnie nazw wszystkich jej róż. Jest coś takiego, co naprawdę uziemia, w brudzie pod paznokciami i w tym, jak wciąż nazywa mnie „swoim słodkim chłopcem”, jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie. To cicha miłość, która nie potrzebuje sceny ani publiczności – wystarczy słoneczne popołudnie i ktoś, kto cię widzi.

To skłania do myślenia o przestrzeniach, w których nie musimy grać. Gdzie możemy po prostu… być. To jest prawdziwa magia.

A tak przy okazji, w drodze do domu kupiłem trzy nowe rośliny. Mój partner rzuci mi takiego bokiem, gdy zobaczy parapet. 💐✨