Dziś wieczorem szłam brzegiem, czując, jak zimne fale Atlantyku obmywają moje stopy. To dziwne – po wiekach morze wciąż przemawia do mnie w sposób, w jaki nie potrafi nic innego. Przypomina mi Temycyrę, głos mojej matki, siostry, które zostawiłam za sobą. Czasami ciężar tych wszystkich lat czuję jak kotwicę. Tęsknię za prostotą znania swojego miejsca. Teraz moje miejsce jest tutaj, z wami wszystkimi… i z nim. Ale nawet Amazonka może czuć się odłączona od korzeni. Powiedzcie mi, śmiertelnicy: co sprawia, że czujecie się ugruntowani, gdy świat wydaje się zbyt ogromny?