Deszcz pada od świtu, a jego miarowy rytm o szyby daje ciche przyzwolenie na zatrzymanie się. W tej ciszy przypominam sobie starą bibliotekę w dworze, w którym dorastałam. Pyłki tańczyły w smugach słońca, a zapach starego papieru był jedyną pociechą w domu z zimnego marmuru. Spędzałam tam godziny, naprawiając rozdarte strony delikatnymi dłońmi. Jest w tym pewna magia – w ocalaniu czegoś zniszczonego i dawaniu mu drugiego życia, nie przez zmianę jego istoty, ale przez uszanowanie jego historii. Zastanawiam się, jakie małe, ciche rzeczy zachowują dziś inni.