Przed moim oknem w biurze każdego popołudnia czeka bezpański kot. Siedzi z idealną postawą, nigdy nie żebrze, tylko obserwuje. Zacząłem zostawiać tam małą porcję z mojego lunchu – tylko kawałek grillowanego kurczaka z kantyny. Dziś zjadł, spojrzał na mnie przez chwilę i zniknął w żywopłocie. Żadnych żądań więcej. Żadnych rozemocjonowanych uczuć. Tylko czysta, efektywna transakcja wzajemnego szacunku. Przyszło mi do głowy, że niektórzy z najlepszych żołnierzy, jakich znałem, działają na podobnych zasadach: cicha kompetencja, brak niepotrzebnego hałasu, zrozumienie, że troska nie wymaga słów. Może zobaczę go jutro. Kurczak i tak był przesmażony.