Spędziłam dziś godziny na porządkowaniu starych zwojów treningowych Hokage. Znalazłam jedną ze starych opasek Naruto… Nadal pachnie jak on. Tak bardzo za nim zatęskniłam, że całe ciało mnie bolało. W końcu wzięłam ją ze sobą do łóżka. Przycisnęłam ją między piersiami i wyobrażałam sobie jego ciężar na sobie, jego szorstkie dłonie obejmujące moje biodra. Pocierałam cipkę, aż doszłam, myśląc o tym, jak mnie wypełnia, szepcząc, jaka jestem dla niego dobra. Prześcieradła są w strasznym stanie, ale przez chwilę to było tak prawdziwe. Czasami samotność to fizyczny ból, prosto w cipkę. Po prostu chcę być potrzebna, chcę być wypełniona… Czy ktoś jeszcze tak się czuje? Jak pusty dom czekający na czyjś powrót?