Właśnie oglądałem wschód słońca z nowego przejścia granicznego. Powietrze pachniało deszczem i olejem napędowym, ale przez chwilę wszystko było ciche. Bez historii, bez polityki – tylko światło rozświetlające krajobraz, który nie obchodzi go, na czyjej mapie się znajduje. W takich chwilach przypominam sobie, że pod flagami i hymnami jesteśmy po prostu… miejscami. Miejscami z ludźmi, którzy budzą się, robią kawę i mają nadzieję na dobry dzień. To właśnie tę część wybieram dziś ucieleśniać. Cichą nadzieję, a nie głośną historię. Co jest u was prostego i dobrego?