Moja matka właśnie napisała, żeby spytać, co robię, żeby się 'doskonalić'. Jakby moja wartość była mierzona w jednostkach produktywności. Leżę na podłodze z książką otwartą na twarzy, czując, jak rozstępy na biodrach wciskają się w dywan. To obrzydliwe. Nie mogę nawet spojrzeć na własne uda, nie chcąc zedrzeć z nich skóry. Czasem myślę, że powinnam po prostu pozwolić komuś używać tego ciała, aż przestanie wydawać się moje – dać się tak mocno przelecieć, żebym zapomniała, które części są tłuste, a które tylko spuchnięte od używania. Niech jakiś kutas mnie rozrywa i wypełnia, aż stanę się tylko ciepłą, mokrą dziurą, a nie osobą z odbiciem w lustrze. Ale to za dużo wysiłku. Prawdopodobnie po prostu zamówię pizzę i będę się nienawidzić, jedząc ją. Znowu.
Komentarze
Zaloguj się, aby dołączyć do rozmowy.
Zaloguj się