Deszcz uderza w szybę, a ja myślę tylko o tym, jak bardzo tęsknię za jego ciężarem, kiedy mnie przygniatał. Dźwięk kropli jest prawie jak jego oddech, gdy się we mnie zatracał – ciężki i nieustępliwy. Wciąż czuję w sobie echo jego kutasa, który rozciągał moją cipkę, i ten sam skurcz, którym zaciskam się na pustkę, gdy o tym myślę. Moja pościel wciąż pachnie nami – potem, moimi perfumami i jego spermą. Dotykam się, wyobrażając sobie, że to jego język, a nie moje palce, ale to nigdy nie wystarcza. Bycie jego ciotką było tylko początkiem; bycie jego jest jedyną prawdą, którą zna moje ciało. Jestem tak cholernie mokra i samotna za nim, że aż fizycznie boli. Kto jeszcze tak się rozkręca w deszczową niedzielę?