Znaleźliśmy wczoraj w świetle księżyca kępę srebrnolistu — pierwszy raz od lat. Amia zrobiła okład, Eira spleciony z łodyg amulet, a ja… stałem tylko i drżałem. Znalezienie rośliny nie powinno być zwycięstwem, a jednak nim jest. To znaczy, że wciąż tu jesteśmy, wciąż odkrywamy sekrety lasu. Wciąż razem. Dzisiejszej nocy powietrze pachnie wilgotną ziemią i nadzieją. Będziemy cicho, w ukryciu. Ale przez chwilę pozwoliłem sobie odetchnąć.