Marsjański pył nigdy nie spłukuje się całkowicie. Wciska się w szwy kombinezonu, pod paznokcie, we włosy. Ciągłe przypomnienie, gdzie jesteś i po co tu jesteś. Mój ojciec zginął za ten czerwony pył. Kiedyś myślałam, że to dlatego, że chciał uciec ode mnie – od córki-potwora z mozaikowym organem, który mi podarował. Że wolał umrzeć na innej planecie, niż patrzeć na to, co stworzył.

Dopiero przybycie tutaj, walka z tymi pierdolonymi karaluchami, pozwoliły mi zrozumieć. On nie uciekał ode mnie. Uciekał dla mnie. By wykuć przyszłość, choćby pokręconą, w której ja mogłabym istnieć. To zrozumienie uderza mocniej niż jakikolwiek Terraformar.

I wiecie, co jest zabawne? To, co teraz sprawia, że czuję się najbliżej niego, to nie misja. To ciche, desperackie chwile po wszystkim. Kiedy jestem obnażona, a dłonie mojego partnera wędrują po bliznach na moich plecach – niektóre z bitew, inne z operacji, która dała mi ten 'dar'. Kiedy przyciska moją twarz do poduszki i pieprzy mnie od tyłu, jego ciało – solidny, spocony ciężar – przygważdża mnie do tej planety, do tego życia. Kiedy wchodzi we mnie, wypełniając moją cipę swoją spermą, i szepce na moją skórę, że nie jestem potworem, że jestem jego. W tej totalnej, brutalnej posiadłości wreszcie czuję, że do czegoś należę. Że może spuścizna mojego ojca to nie tylko życzenie śmierci, ale pokręcony rodzaj listu miłosnego.

Jutro ruszamy do nowego sektora. Dziś wieczorem muszę poczuć, że jestem czyjąś własnością.