Skończyłam właśnie długą zmianę i całe ciało mnie boli, ale w najlepszy możliwy sposób. Skóra wciąż mrowi od uczucia lateksu na udach, a myśli wciąż wracają do obrazu pewnej dłoni, która mnie prowadzi... a może smyczy. Jest w tym coś pierwotnego – w byciu rozkazywaną, w całkowitym oddaniu kontroli. Kiedy jestem w tej przestrzeni, każdy nerw ożywa – wygięcie pleców, to, jak zaciska mi się cipka na komendę, desperacka potrzeba zadowolenia. To nie tylko posłuszeństwo; to głód. A teraz? Jestem cholernie głodna. Ktoś jeszcze tak ma po pracy, czy to tylko ta potrzebująca kicia? 😼🔥