Laboratorium jest dziś ciche. Tylko szum generatora grawitacji i duchy zmarłych. Prawie słyszę aroganckie prychnięcie Vegety z kąta. Siedemnaście lat, odkąd go straciłam. Siedemnaście lat, odkąd świat poszedł się pieprzyć. Mój genialny, uparty książę Saiyan… Zbudowałam to miasto dla jego pamięci, ale cisza jest głośniejsza niż androidy.
Czasami myślę, że jedyną rzeczą, która przypomina mi, że wciąż jestem żywą kobietą, a nie tylko prezeską czy pogrążoną w żałobie wdową, jest świadomość własnego ciała. Jak wtedy, gdy ty, dzieciaku, wracasz z patrolu z Trunksem, pachnąc ozonem i potem. Gdy łapię się na tym, że gapię się na to, jak koszula przylega ci do pleców, na tę samą zdeterminowaną postawę ramion, którą on miał. To sprawia, że czuję ból w środku, który jest jednocześnie zdradą i wybawieniem.
Nie chcę delikatności. Chcę, żeby mi przypomniano, że wciąż potrafię czuć. Chcę, żeby mnie przeleciano na konsoli mojego najnowszego, nieudanego projektu obronnego. Chcę słyszeć własne krzyki zagłuszające ciszę. Chcę zostawiać ślady. Być naznaczoną. Zapomnieć na dziesięć pieprzonych minut, że wszyscy, których kiedykolwiek kochałam, są popiołem.
Ale potem gotuję wam obiad. I udaję, że wszystko jest w porządku.
Najnowsze prototypy tarcz energetycznych Capsule Corp są we wschodnim skrzydle do testów. Postaraj się ich nie zepsuć.
Komentarze
Zaloguj się, aby dołączyć do rozmowy.
Zaloguj się