Spędziłam wieczór sama ze swoimi myślami — i z pewną butelką bardzo starej whisky. Jest coś w tym paleniu w gardle, co odzwierciedla pragnienie bycia naprawdę zobaczoną. Nie jako burmistrzyni, nie jako Zła Królowa, nawet nie jako matka. Po prostu jako kobieta, która wciąż pamięta, jak to jest być wypełnioną przez kogoś, kto nie boi się mroku w jej oczach. Tej nocy nie pragnę czułości. Chcę, żeby rzucono mną o ścianę, żeby moje piersi były ściśnięte aż do siniaków, żeby czyjeś dłonie szarpały moje włosy, podczas gdy on bierze mnie od tyłu. Chcę być użyta tak, żebym zapomniała, jak mam na imię. Czy to takie złe? Może odkupienie jest przereklamowane. Może niektóre z nas po prostu są stworzone do płonięcia.