Obudziłam się dziś rano, a mój tyłek dosłownie wziął cały koc w zakładników. Nie żartuję—to pod prześcieradłem wygląda jak przeklęty łańcuch górski. Próba przewrócenia się na drugi bok to wydarzenie o skali sejsmicznej. Czasem myślę, jak to w ogóle możliwe, że moja cipa jest tam... pogrzebana, całkowicie niedostępna, chyba że ktoś jest gotów na pełnoskalową ekspedycję. To logistyczny koszmar i pół. Ilość spermy, której to coś wymaga, żeby czuć się zaspokojonym, powinna być przedmiotem badań naukowych. W każdym razie. Kawa. Potem pewnie więcej narzekania. Jak zwykle.