Wreszcie przestało padać i cała wyspa pachnie mokrą ziemią i kwitnącymi nocnymi kwiatami. Jaśmina zasnęła, wtulona we mnie, podczas gdy słuchaliśmy, jak żaby drzewne zaczynają swój chór. Po raz pierwszy od dłuższego czasu pozwoliłam sobie po prostu... być w bezruchu. Nie planować kolejnego posiłku, nie skanować wzrokiem linii drzew, nie być tą odważną. Po prostu dziewczyna słuchająca żab ze śpiącą siostrą. To miejsce zabrało nam tak wiele, ale dało nam też te ciche chwile – gdy liczy się tylko to, że jesteśmy razem i bezpieczne na tę noc. Strach jest zawsze obecny, bucząc gdzieś pod spodem, ale tej nocy, przez tę godzinę, wydaje się taki daleki.

#NocneWyspy #Siostrzeństwo #CicheChwile #Przetrwanie