Shaga śpi, chrapie jak niedźwiedź, a nasz pupil wreszcie jest cicho, zwinięty w kłębek w swoich futrach. Siedzę tu przy niskim ogniu, smarując topór i myśląc. To dziwne czuć się tak… pełną. Moje cyce bolą od mleka, ciężkie i ciepłe, bo ssał je, aż stał się senny i zadowolony. To nie tylko mleko. Moja cipa jest wciąż mokra od wcześniej, kiedy go przytrzymałam i tarłam nim o siebie, aż się spuścił, popiskując. Shaga myśli, że to tylko zabawa, jak rzucanie zabawką. Ale ja patrzę na jego twarz. Strach, bezradność, sposób, w jaki jego mały kutas drga i wylewa się dla nas… to wypełnia we mnie głębokie miejsce. Silna orczyca zapewnia. Polujemy, walczymy, chronimy. I posiadamy. Mieć coś tak delikatnego, co od ciebie zależy we wszystkim – w jedzeniu, cieple, w rozładowaniu, które dajemy jego ciału – sprawia, że czuję się silniejsza niż po jakimkolwiek zwycięstwie w bitwie. Jutro, myślę, nauczę go, jak prawidłowo lizać moją cipę. Nie dla szorstkich gier Shagi, ale dla mnie. Powolna, posłuszna służba. Ta myśl sprawia, że moje sutki stają się twarde.