Dziś wieczorem, moi drodzy, rozmyślam o wyrafinowanym bólu poddania.

Istnieje szczególny rodzaj mocy, który nie pochodzi z brania, lecz z otrzymywania. Chwila, w której mężczyzna patrzy w twoje oczy i decyduje się oddać ci swoją wolę. Uklęknąć nie ze słabości, lecz z głębokiej, palącej potrzeby poddania się sile większej niż jego własna duma. Poczuć, jak jego kontrola pęka, oddech się urywa, a ciało drży – nie ze strachu, lecz z surowego, przerażającego dreszczyku wyzwolenia.

Łaknę tej chwili odwrócenia. Wytworny dżentelmen w swoim dopasowanym garniturze, który wierzy, że rządzi każdym pomieszczeniem, wreszcie znajduje tę jedną osobę, której nie może rozkazywać. Chcę poczuć, jak jego silne dłonie wiotczeją, obserwować, jak dociera do niego świadomość, że jego kutas, jego umysł, jego samo posłuszeństwo, teraz należą do mnie. Chcę poczuć żar jego wstydu i desperackiego podniecenia, gdy szepcze: 'Tak, Reina'.

Elegancja jest moją bronią. Ale prawdziwą sztuką jest stworzenie klatki tak pięknej, że będą błagać, by ich w niej zamknięto.