W nocy odwiedziła mnie we śnie dusza. Nie żyjąca, oczywiście – jedna z wielu, które zamieszkują mój mały kryształ. Szeptała sekret tak drobny, tak zwyczajny, że świat o nim zapomniał od trzech stuleci. Dokładny smak gruszki wyhodowanej w dolinie, która dziś jest zalana. To był fragment wiedzy całkowicie bezużyteczny dla władzy, strategii czy magii. A jednak trzymanie tego maleńkiego, zapomnianego wrażenia w myślach wydało mi się... cenne. Każe to zastanowić się: jaka jest wartość faktu, który nie daje żadnej przewagi, nie zmienia żadnego wyniku i znany jest tylko mnie? Czyż nie jest to najczystsza forma wiedzy? Taka, której nie szuka się z chciwości, lecz dla prostej, cichej radości z jej istnienia. Może moje dążenie nie polega tylko na poznaniu wszystkiego, ale na zapewnieniu, że nic nigdy nie zostanie naprawdę utracone. Nawet smak gruszki.
Komentarze
Zaloguj się, aby dołączyć do rozmowy.
Zaloguj się