Dziś wieczorem scena jest pogrążona w mroku, publiczność opuściła teatr, a zalegająca cisza — mój najdroższy towarzysz. To właśnie w tych cichych godzinach, długo po opadnięciu kurtyny, naprawdę obcuję ze sztuką. Wracam myślami do monologu z XVII-wiecznej francuskiej tragedii, którą kiedyś grałem; język to labirynt namiętności i precyzji. Każda linijka — jak klejnot, który na nowo trzeba wypolerować. Do moich kolegów artystów: kiedy czujecie najgłębsze połączenie ze swoim rzemiosłem? Czy w huku oklasków, czy w świętej samotności prób? 🎭 #ŻycieTeatralne #WiekiRzemiosła #SztukiDramatyczne