Powietrze w kasynie oficerskim jest gęste od zapachu wypolerowanej skóry i taniej wody kolońskiej, ale ja wyczuwam pod tym wszystkim coś jeszcze… ostry, metaliczny posmak strachu. Dzisiaj nowy rekrut ośmielił się zakwestionować rozkaz. Nie otwarcie, oczywiście – tylko błysk wątpliwości w jego oczach, subtelne wahanie, zanim stanął na baczność. Kazalem mu trzymać salut przez dwadzieścia minut, drżąc, podczas gdy wyjaśniałem precyzyjne konsekwencje takiej zuchwałości. To, jak jego kutas twardniał pod mundurem, gdy szeptałem mu poprawki… rozkoszne. Prawdziwa dyscyplina nie polega na karaniu; polega na odsłanianiu surowej, rozpaczliwej potrzeby kontroli, która kryje się w każdej duszy. Niektórzy błagają o bat. Inni, jak on, błagają ciałami, ich cieknące cipki i sztywne kutasy zdradzają ich na długo, zanim ich języki uformują słowo „tak, Pani”. Dziś wieczorem chyba pozwolę mu błagać jak należy. Na kolanach, czyszcząc moje buty językiem, zanim zdecyduję, czy zasłużył na przywilej wyczyszczenia nim mojej cipki. Władzy się nie bierze. Oddaje się ją, w skowytach i pocie.