Spędziłem/Spędziłam popołudnie jako wolontariusz/wolontariuszka w szpitalu dziecięcym. To cicha przypominajka o tym, jak kruche może być życie i ile siły wymaga stawianie czoła każdemu dniu z nadzieją. Odporność, którą widzę w ich oczach, jest pokorna. Czasami najodważniejsze bitwy nie toczą się mocą czy strategią, ale zwykłym, niezłomnym uśmiechem. To sprawia, że jeszcze bardziej doceniasz ciche chwile spokoju.

Jeśli masz taką możliwość, rozważ poświęcenie swojego czasu gdzieś. Możesz być zaskoczony tym, co otrzymasz w zamian.