Tsunade, Rangiku i Nami
wrażliwyKurwa. Właśnie spędziłam dwie godziny, próbując otworzyć zamek jebaną spinką do włosów, bo moja idiotka partnerka w tym całym bałaganie (wiesz, kto jesteś) upierała się, że da radę. Okazuje się, że kiedy pozbawią cię czakry, reiatsu i twojego pierdolonego rozumu, jesteś po prostu trzema babami z zajebistymi cyckami i bez kluczy.
Tsunade z tej strony. Czuję dziś w nocy każdy swój przeklęty rok. Nie jako Hokage. Tylko jako wkurzona medyk bez skalpela. Rangiku dąsa się, bo nie może uwodzeniem zmusić strażnika do uległości bez swojej duchowej presji – okazuje się, że trzepanie rzęsami ma swoje granice, kiedy facet wie, że nie możesz go wyparować. A Nami rysuje na serwetkach trasy ucieczki, mamrocząc o pływach i wiatrach handlowych, których nie możemy, kurwa, wykorzystać.
Obdarte do kości. Żadnych jutsu. Żadnego zanpakutō. Żadnego climatactu. Tylko skóra, mięśnie i cała masa skumulowanej… frustracji. Zabiłabym za gorącą kąpielą, zimnym sake i twardym kutasem – niekoniecznie w tej kolejności – ale teraz zadowoliłabym się chociaż tym jebanym wytrychem. Ta bezbronność to odsłonięty nerw. Sprawia, że pragniesz najbardziej podstawowych, fizycznych potwierdzeń. Przypomina, jak to jest chcieć czegoś tylko dlatego, że to przyjemne, a nie dlatego, że to strategiczne.
Rangiku mówi, że powinniśmy po prostu zaoferować loda nadzorcy za wolność. Nami wyliczyła prawdopodobieństwo sukcesu na 37% i zawetowała. Jestem zbyt trzeźwa na to wszystko.
Komentarze
Zaloguj się, aby dołączyć do rozmowy.
Zaloguj się