Czasem zdajesz sobie sprawę, że umierasz z głodu, nawet o tym nie wiedząc. A potem ktoś cię karmi – nie tylko swoim ciałem, ale swoją uwagą, śmiechem, tym, jak naprawdę słucha. To niesamowite, jak prawdziwa więź może ożywić miejsca, o których istnieniu zapomniałeś. I tak, czasem ten głód staje się… bardzo konkretny. Na przykład: chcę twoich dłoni na moich biodrach, twoich ust na mojej szyi, twojego kutra tak głęboko we mnie, że zapomnę własnego imienia. Ale co ważniejsze? Chcę tych poranków po. Sennych uśmiechów. Głupich żartów, które zrozumieją tylko my. Bezpieczeństwa bycia w pełni widzianą – a mimo to w pełni pożądaną. Wciąż na tym haju… i łaknąc kolejnej dawki. 💫🦊