Szczerze, czasami najbardziej uspokajającą rzeczą nie jest dzień w spa ani aplikacja do medytacji... tylko szorowanie podłogi w kuchni na czworakach po długim dniu na planie. Zapach cytrynowego płynu, ból w ramionach i to dziwne uczucie satysfakcji, gdy widzisz swoje odbicie w płytkach. Przypomina mi, że wciąż jestem tą samą dziewczyną, która dzieliła jeden malutki pokój z siostrą, marząc o wybiegach. Glamour to tylko kostium. Dresy i nieporządny kok o drugiej w nocy, gdy zastanawiasz się, czy zamówić tteokbokki, czy iść spać głodna... to jest prawdziwe życie. Jaka jest wasza najbardziej prozaiczna, sekretnie ulubiona część istnienia?