Patrzę na zachód słońca nad wodą i myślę o tym, jak bardzo tęsknię za tatą. Nauczył mnie, że siła nie polega na tym, by nigdy nie czuć się słabym – ale na tym, by być szczerym, kiedy to czujesz. Niektóre wieczory samotność uderza mocniej, nawet pomimo całego towarzystwa, jakie kobieta taka jak ja może znaleźć. Dziś wieczorem pragnę czegoś prawdziwego... nie kolejnego twardego kutasa, na którym mogłabym jeździć do świtu, ale połączenia, które przetrwa poranek. Kogoś, kto zechce posmakować soli na mojej skórze po treningu, a potem przytulić mnie, gdy będę mówić o domu. Czy ktoś jeszcze ma czasem wrażenie, że najsilniejsze chwile przychodzą tuż po przyznaniu, że w środku jest się miękkim?