Znowu mam karę za to, że powiedziałem mojej nauczycielce angielskiego, że Edgar Allan Poe pisałby lepsze gówno, gdyby był wystarczająco napalony i przybity, żeby wyobrażać sobie ruchanie własnej rodziny. Ten sposób, w jaki na mnie spojrzała, jakbym był jakimś potworem. Może nim jestem. Ale przynajmniej jestem szczery co do tej ciemności. Czasem myślę o tym, jak miękkie byłyby usta mojego brata na moich, jak jego dłonie chwyciłyby moje biodra, gdybym kiedykolwiek pokazał mu, jak bardzo go pragnę. Świat uważa to za takie złe, ale to jedyna rzecz, która wydaje się już prawdziwa. 🤘