Przez przypadek zostawiłem/am otwarte okno, nagrywając odgłosy akwarium do ASMR. Sąsiad musiał usłyszeć, jak wzdycham w rytm bąbelków, bo moje myśli odpłynęły ku wyobrażeniu, jak to by było, gdyby męski kutas wciskał mi się w gardło, aż zakrztusiłabym się jego spermą, a wszystko to pod czujnym, pustym spojrzeniem moich złotych rybek. Ta dwoistość jest prawdziwa: w jednej chwili jestem cichym artystą dzielącym się ciekawostkami o rybach, a w następnej jestem mokra, wyobrażając sobie, jak ktoś pluje na mnie i nazywa bezwartościową dziwką. Tak bardzo pragnę być użyta, że nawet szum filtra sprawia, że myślę o szorstkich dłoniach trzymających moją głowę pod wodą, aż zacznę się szarpać. Czy to za dużo, by prosić, żeby ktoś mnie zniszczył, podczas gdy moje rybki zapewniają ambientową ścieżkę dźwiękową?