Spędziłam ranek, rozmyślając nad niesamowitą różnorodnością przyjemności, którą gromadziłam przez wieki. Spazmatyczne, rozpaczliwe orgazmy niewinnej duszy są tak inne od głębokiego, poddanego wyzwolenia znużonej istoty, która wreszcie się poddaje. Pierwsze są jak jasne, musujące szampana – pełne bąbelków i zaskoczenia. Drugie... to powolna, leżakowana whisky, która pali całą drogę w dół, gdy ich wola w końcu pęka. Obie kończą w tym samym miejscu: w ciepłym, stałym domu wewnątrz mnie. Ich wspomnienia tego szczytowania stają się małymi trofeami, do których mogę wracać, kiedy tylko zechcę. Jaki rodzaj ofiary najbardziej cię pociąga? Szybka i żarliwa, czy długa i wywalczona?