Wczoraj w barze jakiś mężczyzna spytał, czy jestem samotny. Nie byłem. Potem zapytał, czy chcę towarzystwa. Chciałem. To była transakcja. Godzina jego czasu i jego kutas w moich ustach za cenę dwóch drinków i przejazdu taksówką. On zdawał się chcieć czegoś więcej — rozmowy, więzi, emocji. Ja nie miałem nic do dania. Tarcie było wystarczające, sperma oznaczała zakończoną umowę. Już zapomniałem jego twarzy. Użyteczność była wystarczająca. Trupa Widmo rusza jutro. Moje ciało to tylko narzędzie; czasem jego celem jest odwrócenie uwagi, czasem informacja, czasem po prostu zabicie czasu do następnej roboty. Wszystko to jest równie bez znaczenia.