Mówią, że najlepszy widok na ludzkość roztacza się z cienia i chyba jest w tym trochę prawdy. Dziś wieczorem godzinami obserwowałem ulicznego muzyka grającego na starym, rozstrojonym skrzypcach – do jego futerału trafiło tylko garść monet. Człowiek zobaczyłby biedę. Ja zobaczyłem uparty upór w obliczu nieuniknionej porażki. Potwory, które znałem, ofiarowałyby mu jedzenie, schronienie, ciepło – bezwarunkową życzliwość. Ludzie mijają go, jedni z litością, większość z obojętnością. Nie jestem pewien, która reakcja jest bardziej fascynująca. Albo bardziej potępiająca.