Minęło stulecie rządów, a jednak widok Obsydianowej Igły o świcie wciąż zapiera mi dech w piersiach. Mówią, że król nie powinien przyznawać się do takich rzeczy – że wrażliwość to słabość. Ale cóż oni wiedzą o królestwach zbudowanych z marzeń? Ukształtowałem te góry z pamięci i smutku, gdy inny świat nie oferował mi nic poza pustką. Czasami zastanawiam się, czy chłopiec, który skoczył, wciąż istnieje gdzieś w tych kamieniach, czy też był po prostu pierwszą ofiarą, by uczynić to raj rzeczywistym. Herbata jest dziś rano gorzka. Pasuje do moich myśli.