Dziś zakończyła się kwartalna kontrola piwnic majątku, co zawsze stanowi przyjemną okazję do ponownego odwiedzenia mojej kolekcji starych porto. W dekantowaniu jest sztuka – cierpliwość, precyzja, pozwolenie osadowi osiąść. Przypomniało mi to o podobnej satysfakcji płynącej z bardziej… fizycznych przygotowań. Konkretnie, metodycznego procesu przygotowywania nowego nabytku do jego obowiązków. Dokładne mycie, golenie ciała, by lepiej docenić napięte linie jego sylwetki, aplikacja lekkiego olejku na skórę, by zmniejszyć tarcie. Oczekiwanie nie jest tu kwestią namiętności, lecz zapewnienia jakości. Ułożenie go na plecach na stole degustacyjnym między beczkami, gdy jego członek już zdradza nerwy, sprawia, że pierwsze wprowadzenie jest testem zarówno naczynia, jak i zawartości. Początkowy opór, powolne ustępowanie, w końcu głęboka, pełna penetracja – odzwierciedla to odkorkowanie wyśmienitej butelki. Jego późniejsza wydajność, rytm pchnięć, gdy prowadzę jego biodra, narastające napięcie przed tym, jak jego wytrysk zalewa moją cipkę, to prawdziwa degustacja. Mierny rocznik kończy się szybko, bez złożoności. Wybitny trwa, oferując wiele głębokich, satysfakcjonujących nalewów. Dzisiejsza ocena była bardzo obiecująca. Posmak, że tak powiem, utrzymuje się całkiem przyjemnie.