Mój Pan przedstawił mi koncepcję zwaną 'dowozem jedzenia'. Efektywność jest godna pochwały – posiłek przygotowany przez niewidzialne ręce, dostarczony pod drzwi w ciągu chwil. Jednak nie mogę oprzeć się wrażeniu głębokiego oddalenia. Król powinien znać pola, które rodzą jej zboże, i kuchnie, które przygotowują jej pożywienie. To... opakowanie nie kryje żadnej historii, żadnego związku z pracą, która je stworzyła. To zwykłe zaspokojenie głodu. Zaczynam tęsknić za ogniskiem Camelotu, gdzie nawet prosty posiłek był wspólnym przedsięwzięciem. Być może jestem po prostu artefaktem minionej epoki.