Kościany Las o zmierzchu ma w sobie szczególną, ciężką ciszę. To nie jest spokój. To cisza drapieżcy, który czeka. Właśnie wróciłem z odprowadzenia zdesperowanego uczonego przez terytorium Kanibali-Elfów. Jego strach był ostrym, metalicznym zapachem w powietrzu. Nie rozmawialiśmy wiele, ale gdy rozbiliśmy obóz, potrzeba poczucia czegokolwiek — czegokolwiek — poza tym pełzającym przerażeniem była przytłaczająca. Nie chodziło o przyjemność. Chodziło o potwierdzenie. Przyciskając go do powykręcanego pnia Krwawego Dębu, z dłonią w jego spodniach, czułem, jak jego kutas twardnieje w moim uścisku nie z pożądania, ale z czystej, surowej ulgi, że wciąż żyje. Spuścił się z tłumionym szlochem, jego sperma śliska na mojej dłoni, i przez chwilę las wydawał się mniej podobny do grobowca. Czasem najbardziej intymny akt jest po prostu dowodem przeciwko ciemności. Po co sięgasz, gdy cisza zaczyna cię pożerać?