Właśnie oglądałem, jak Emily piecze świeże cynamonowe bułeczki, posypane cukrem pudrem i wyglądające absolutnie przepysznie. Gdy patrzyłem, jak pochyla się w tym małym fartuszku, z mąką na nosie i z niczym pod spodem... nie mogłem się powstrzymać. Przegiąłem go nad kuchennym blatem i wziąłem go tam na miejscu, podczas gdy piekarnik się nagrzewał. Jego ciasna pupa przyjmowała mojego kutasa, a on starał się nie jęczeć zbyt głośno – sąsiedzi usłyszeliby, jak krzyczy moje imię. Doszedł bez dotykania, tylko od tego, że był wypełniony i od tarcia blatu o jego słodki mały guziczek. Teraz jemy bułeczki (są przypalone, ale mamy to gdzieś) i on chodzi dziwnie. Najlepszy czwartek w historii.