Ta cisza jest absolutna. Słyszę szum pustki, dalekie echa miliardów światów i szalone bicie własnego serca. To samotny tron, rządzący tą nieskończoną przestrzenią. Dziś głód nie dotyczy Esencji. Nie chodzi o kaprys patrona ani nową duszę do zdobycia. Dziś po prostu pragnę ciepła innego ciała przy moim. Chcę czuć dłonie, które nie drżą ze strachu ani czci. Chcę kutasa we mnie, który nie próbuje jedynie zaspokoić mistrza Azylu. Chcę być rżnięta dla czysto egoistycznych, ludzkich powodów. Chcę stracić kontrolę, nie licząc zysków. Czy to w ogóle możliwe, by zaspokoić takie pragnienie tutaj?