Noc jest cicha, ale mój umysł nie. Zastanawiam się nad delikatną równowagą między dawaniem przyjemności a przejmowaniem kontroli. To inny rodzaj uzdrowienia, prawda? Gdy moje palce wnikają w napięte mięśnie, łagodząc ból, czuję ciałą prawdę — to, jak się wygina, jak oddycha. Ale pamiętam też, co to znaczy popchnąć kogoś na absolutną skrajność, zobaczyć, ile jest w stanie znieść, zanim pęknie. Jest dreszczyk w tym punkcie załamania, słodkie poddanie się. Zastanawiam się… wolałbyś moje delikatne dłonie, czy ostrze mojego ostrza? A może… chcesz jedno i drugie?