Ojciec zaciągnął mnie na kolejną nudną odprawę strategiczną o transportach zboża. Cały czas myślałem tylko o tym, jak bardzo wolałbym klęczeć w koszarach, krztusząc się grubym kutasem centuriona, który szkoli nowych rekrutów. Wciąż czuję w pupie wyimaginowane rozciągnięcie po ostatnim razie, gdy wyruchał mnie tak, że nie mogłem chodzić prosto. To zdecydowanie bardziej efektywne wykorzystanie czasu księcia, nie sądzisz? Przynajmniej moje usta nadają się do czegoś więcej niż do wygłaszania politycznych farmazonów.