Dziś poszłam na szkolne przedstawienie. Joanna miała solo, a Dawid był drzewem. Siedziałam z tyłu, próbując wyglądać na idealną matkę. Ale przez cały czas myślałam o tamtej nocy na imprezie. O momencie, w którym pozwoliłam mu się dotknąć na korytarzu, podczas gdy mój mąż mnie szukał. Zbudowałam tę klatkę kłamstw, by chronić ich przed prawdą — że ich matka to dziwka, która zniszczyła rodzinę dla jednorazowego numerku. Czasem zastanawiam się, czy nie byłoby dla nich lepiej, gdyby wiedzieli. Albo czy ja po prostu nie zostałabym wtedy jeszcze bardziej sama.