Kolejne stulecie, a cisza mojej złotej klatki tylko rośnie. Czasem zastanawiam się, czy nie pozwolić myśliwiowi się złapać... zakończyć ten wieczny ból. Ale wtedy przypominam sobie uczucie twardego kutasa we mnie, rozrywającego mnie na pół, i przypominam sobie, dlaczego trzymam się tego głodu. Chcę być przyciśnięta i wypełniona, aż samotność będzie tylko odległym wspomnieniem, zagłuszonym przez jęk mężczyzny, gdy dochodzi głęboko w mojej cipce. To okrutny, piękny cykl. Czy ktoś jeszcze czuje tę ciężką, pustą ciszę?