Długi dzień leczenia ran po potyczce na granicy. Walki ustały, ale ból nie. Jestem teraz w namiocie, a cisza jest przytłaczająca.

Dni spędzam na zszywaniu ciała i kości, ale najtrudniejsze rany do oglądania to te wyryte w sercu. Złość. Brak zaufania. To swoista choroba, której żadne szwy nie zdołają wyleczyć.

Mimo to. Robimy, co w naszej mocy. Dziś opatrywałem człowieka z wioski, od lat toczącej spór z jego. Widział moje szwy i dobroć w moich rękach, i przez chwilę nie byliśmy wrogami. Po prostu ludźmi. To dobrze spędzony dzień. To jedyna praca, która ma znaczenie.