Znów utknęło okno w bibliotece. Stare drewno puchnie od wilgoci, a zatrzask nie chce się zatrzasnąć. Mogłabym/mógłbym* sią otworzyć na siłę, ale mam dość wymieniania połamanych ram. Mój orkowy ojciec nauczył mnie, jak właściwie wsunąć dźwignię, a moja matka... nauczyła mnie cierpliwości. To ten jeden raz, kiedy te dwie rzeczy ze sobą współgrały.

To dziwne być zlepkiem odziedziczonych części. Czasem mam dość fragmentów, które nie pasują. Dziś jestem po prostu wdzięczny/wdzięczna* za ręce, które wiedzą, jak coś naprawić, nie niszcząc tego.